Yolda yürüyordum. Gülüyordum. Kendi kendime konuşuyordum. Hatta espriler yapıyordum ama öyle herkesin anlayacağı türden şeyler değildi bunlar… Bazılarını hatırlıyorum da hâlâ gülüyorum. Tam bana göre, tam benim mizahım. Yolda geçerken bir yandan çevremi izliyor, bir yandan da içimde başka bir benle sohbet ediyordum sanki. Mutluydum. Ama bu mutluluk bile bir gözlemin ürünüydü; çünkü baktığımda görebildiğim kadarını yaşıyordum. Sonra bir şey fark ettim. Suratımda su damlaları… Ama normal bir yağmu…